Bezrobocie bywa utożsamiane przez socjologów z szeroko rozumianą sytuacją osób pozbawionych pracy, z zadaniem instytucji i z problemem społecznym. Socjologowie uważają, iż nie warto tworzyć nieskończonych, mnożących się teorii bezrobocia, można tu bowiem wpaść w pułapkę zwaną zasadą brzytwy Ockhama, nakazuje ona daleko posuniętą ostrożność w mnożeniu definicji i unikaniu tym samym zaśmiecania języka naukowego.

      Rozsądniejsze od tworzenia jednej wzorcowej definicji bezrobocia jest zaproponowanie ogólnej perspektywy tego zjawiska, na tyle ogólnej by mogła pomieścić aktualną i przyszłą różnorodność badań i zainteresowań poznawczych. Szansę taką stwarza potraktowanie bezrobocia jako przestrzeni społecznej. Rosnąca skala bezrobocia sprawia, że zmieniają się społeczne sposoby jego wartościowania, kształtowanie się społecznej przestrzeni bezrobocia można interpretować jako rezonans wywołany pojawieniem się tego zjawiska na początku lat dziewięćdziesiątych, rezonans ten ma charakter zmiany kulturowej i ma swoje manifestacje w sferze wartości, wzorów działania i struktur społecznych.

      Głównym zadaniem socjologii jest badanie procesów kształtowania się społecznej przestrzeni bezrobocia w poziomie indywidualnym i kolektywnym. Socjologowie są zainteresowani poznawaniem systemów wartości, działań i struktur powstających w społeczeństwie pod wpływem bodźca, jakim jest masowe bezrobocie, oraz śledzeniem skutków jakie bezrobocie niesie dla jednostek i zbiorowości.

Polecamy strony: Trawertyn | kredyty hipoteczne | biuro księgowe warszawa